ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ

Οι γόνιμες μέρες μιας γυναίκας τοποθετούνται στο μεσαίο 10ήμερο ανάμεσα σε δύο περιόδους (9η-20η μέρα κύκλου), αλλά δεν μπορούν να υπολογιστούν με ακρίβεια ακόμα και σε σταθερό κύκλο.

Ολες οι αντισυλληπτικές μέθοδοι έχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Κάθε ζευγάρι πρέπει να διαλέξει εκείνη που του ταιριάζει καλύτερα, αφού ενημερωθεί για την αποτελεσματικότητα αλλά και για τους κινδύνους της κάθε μεθόδου.

Οι πολύ αποτελεσματικές αντισυλληπτικές μέθοδοι, δηλ. το χάπι, το ενδομήτριο σπείραμα ή σπιράλ και η μόνιμη στείρωση, χρειάζονται ιατρική παρέμβαση και παρακολούθηση. Απο τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται κατά περίσταση, δηλ. ανδρικό και γυναικείο προφυλακτικό, διάφραγμα, σπερματοκτόνες ουσίες, μέθοδο του ρυθμού και παράταση του θηλασμού, μόνο το διάφραγμα χρειάζεται εφαρμογή απο το γιατρό.

Απο όλες τις αντισυλληπτικές μεθόδους μόνο το ανδρικό και το γυναικείο προφυλακτικό προστατεύουν απο το AIDS και τα άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα.

Οι κολπικές πλύσεις μετά την επαφή και η ελεύθερη σεξουαλική επαφή τις μέρες τις περιόδου δεν προστατεύουν απο την ανεπιθύμητη σύλληψη. Η εκσπερμάτωση κοντά στην είσοδο του κόλπου, ακόμα και χωρίς κολπική επαφή και η διακεκομμένη συνουσία, δηλ. το τράβηγμα μετά απο διείσδυση, προστατεύουν ελάχιστα. Το τράβηγμα απαιτεί διαρκή αυτοέλεγχο απο τον άντρα και δυσκολεύει τον οργασμό στην γυναίκα. Είναι μοναδική μέθοδος της τελευταίας στιγμής και χρησιμοποιείται πολύ. Πάντως αν δεν γίνει έγκαιρα, και μία ποσότητα σπέρματος βρεθεί στον κόλπο ή στα εξωτερικά γεννητικά όργανα, η γυναίκα πρέπει να τοποθετήσει γρήγορα στον κόλπο ένα σπερματοκτόνο υπόθετο ή ποσότητα αλοιφής.

Το αντισυλληπτικό χάπι είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος αντισύλληψης εαν χρησιμοποιείται σωστά. Χρειάζεται ιατρική εξέταση, τέστ Παπανικολάου και ορισμένες εξετάσεις στο αίμα. Καμία γυναίκα δεν πρέπει να το πάρει χωρίς ιατρική συμβουλή, και όσο καιρό το παίρνει να παρακολουθείται τακτικά απο γιατρό.

Η γυναίκα που παίρνει χάπι δεν πρέπει να καπνίζει ούτε να πάσχει απο κάποια σοβαρή ασθένεια. Αν χρειαστεί να χειρουργηθεί ή να πάρει κάποιο άλλο φάρμακο, πρέπει να το αναφέρει στο γιατρό της. Επίσης πρέπει να αναφέρει κάθε σοβαρό σύμπτωμα που παρουσιάζεται κατά τη λήψη του, όπως πόνο, διαταραχές της όρασης, απουσία περιόδου κλπ. Αν ξεχάσει κάποιο χάπι θα πρέπει να το πάρει αμέσως μόλις το θυμηθεί, χωρίς να παραλείψει και το κανονικό χάπι εκείνης της ημέρας. Ο κύκλος όμως που έχουν ξεχαστεί ένα ή περισσότερα χάπια δεν θεωρείται προστατευμένος απο σύλληψη, οπότε πρέπει να ληφθούν και άλλα μέτρα. Επίσης μπορεί να εμφανίσει αίμα απο τον κόλπο.

Εκτός απο την αντισύλληψη, το χάπι ρυθμίζει τον κύκλο στις 28 ημέρες, μειώνει την απώλεια αίματος σε κάθε περίοδο, καταπολεμά τους πόνους περιόδου και το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο και θεραπεύει κάποιες γυναικολογικές παθήσεις. Δεν προστατεύει όμως απο τη μετάδοση του AIDS.

Το ενδομήτριο σπείραμα ή σπιράλ τοποθετείται μέσα στη μήτρα απο γιατρό, με ή χωρίς νάρκωση, και παραμένει εκεί για 2 εως 5 χρόνια ανάλογα με τον τύπο του σπιράλ. Στο διάστημα αυτό χρειάζεται τακτική ιατρική παρακολούθηση. Επειτα πρέπει να αφαιρεθεί και, αν η γυναίκα θέλει, να τοποθετηθεί καινούριο. Είναι πολύ αποτελεσματικό. Οσο διάστημα παραμένει στη μήτρα δεν γίνεται αντιληπτό αποτη γυναίκα ούτε απο τον άντρα.

Πρίν τοποθετηθεί χρειάζεται ορισμένες εξετάσεις και η χρήση του απαγορεύεται για ορισμένες γυναίκες. Είναι καταλληλότερο για γυναίκες που έχουν αποκτήσει παιδιά. Αναφέροντας στο γιατρό τα συμπτώματα που παρουσιάζονται στη διάρκεια της χρήσης του, όπως πόνο, αιμορραγία, υγρά ή καθυστέρηση περιόδου, η γυναίκα προστατεύεται απο τις παρενέργειες.

Η χειρουργική στείρωση, στον άνδρα και στη γυναίκα, είναι μόνιμη και ενδείκνυται μόνο για τα ζευγάρια που δεν θέλουν ούτε πρόκειται να θελήσουν άλλα παιδιά.

Το ανδρικό προφυλακτικό, εκτός απο την ανεπιθύμητη σύλληψη, προστατεύει και απο το AIDS και τα άλλα σεξουαλικά νοσήματα. Επίσης βοηθάει στη διατήρηση της στύσης και τη θεραπεία της πρόωρης εκσπερμάτωσης. Είναι εντελώς ακίνδυνο για την υγεία. Για να είναι αποτελεσματικό, πρέπει να χρησιμοποιείται σε κάθε επαφή και σε όλη τη διάρκεια της επαφής. Κατά την τοποθέτηση αφήνεται μπροστά κενός χώρος για το σπέρμα, και μετά την εκσπερμάτωση, κατά την έξοδο του πέους απο τα γεννητικά όργανα της γυναίκας, πρέπει να κρατιέται το προφυλακτικό απο τη βάση του για να μην αδειάσει το σπέρμα.

Υπάρχει και γυναικείο προφυλακτικό. Βρίσκεται στα φαρμακεία. Είναι αποτελεσματικό αν εφασμοσθεί σωστά, σύμφωνα με τις οδηγίες.

Κολπικά αντισυλληπτικά υπόθετα πωλούνται στα φαρμακεία. Είναι ακίνδυνα για την υγεία, αλλά σπάνια μπορεί να προκαλέσουν τοπικό ερεθισμό. Είναι αποτελεσματικότερα όταν χρησιμοποιούνται μαζί με διάφραγμα ή προφυλακτικό. Τοποθετούνται στον κόλπο ένα τέταρτο εως το πολύ μία ώρα πρίν την επαφή. Προφυλάσσουν μερικώς απο την μετάδοση ορισμένων σεξουαλικών νοσημάτων.

Αν είχατε μία αφύλακτη επαφή σε γόνιμη μέρα, αν έσπασε ένα προφυλακτικό ή αν διέφυγε ποσότητα σπέρματος, τοποθετείστε ένα αντισυλληπτικό υπόθετο στον κόλπο και ζητείστε ιατρική συμβουλή. Μία ανεπιθύμητη σύλληψη μπορεί να προληφθεί με φαρμακευτική αγωγή.

Για περισσότερες πληροφορίες γύρω απο την αντισύλληψη απευθυνθείτε στο γιατρό σας και στα Κέντρα Οικογενειακού Προγραμματισμού.

Από zabouraki @ Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2007 1:30 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: αντισυλληψη

Η χοληστερόλη ή κοινώς χοληστερίνη είναι μια λιπαρή ουσία απαραίτητη στον οργανισμό, που συμμετέχει στη λειτουργία των κυττάρων και των ορμονών.

Ομως η υπερβολική αυξησή της στο αίμα και η εναπόθεσή της στα τοιχώματα των αρτηριών είναι επικίνδυνη, γιατί δημιουργεί αθηρωματοσκλήρυνση.

Ενα μεγάλο μέρος της χοληστερόλης παράγεται από τον ίδιο τον οργανισμό, στο συκώτι. Αλλά επιπλέον, προσλαμβάνουμε χοληστερόλη και από ορισμένα τρόφιμα, όπως από τα αυγά, το κρέας, τα γαλακτοκομικά προιόντα.

Η αύξηση της χοληστερόλης στο αίμα αποτελεί την σημαντικότερη αιτία της στεφανιαίας νόσου, δηλαδή της στηθάγχης και του εμφράγματος. Η υπερχοληστερολαιμία μαζί με το κάπνισμα, την υπέρταση και το σακχαρώση διαβήτη αποτελούν τους 4 μεγαλύτερους παράγοντες κινδύνου για τη στεφανιαία νόσο. Είναι οι τέσερεις δήμιοι της καρδιάς. Η χοληστερόλη εναποτίθεται στα τοιχώματα των αγγείων, ιδίως των στεφανιαίων αγγείων της καρδιάς, σχηματίζοντας την αθηρωματική πλάκα, με συνέπεια:

• την ελλάτωση του εύρους των αρτηριών
• την μείωση της παροχής αίματος στον μυικό ιστό της καρδιάς, και
• το σχηματισμό θρόμβων και αποφράξεων των στεφανιαίων αγγείων, με αποτέλεσμα την εκδήλωση εμφράγματος του μυοκαρδίου

Η χοληστερόλη μεταφέρεται στο αίμα με τη βοήθεια ενώσεων που λέγονται λιποπρωτείνες. Ορισμένες από αυτές ευνοούν το σχηματισμό της αθηρωματικής πλάκας και ανήκουν σ'αυτήν την κατηγορία που ονομάζουμε κακή χοληστερόλη ή LDL-χοληστερόλη. Αλλες δρουν προστατευτικά, βοηθώντας της εξεφάνιση της πλεονάζουσας χοληστερόλης μέσα στα κύτταρα, και ανήκουν στην κατηγορία που ονομάζουμε καλή χοληστερόλη ή HDL-χοληστερόλη.

Οι διαταραχές της χοληστερόλης και των λιποπρωτεινών μπορεί να οφείλονται σε κληρονομικούς ή σε διατροφικούς παράγοντες, που είναι και οι πιο συχνοί.

Η φυσιολογική τιμή της χοληστερόλης σε άνδρες και γυναίκες είναι μέχρι 200 μιλιγκράμ % . Τιμές χοληστερόλης μεταξύ 200 και 250 μιλιγράμ % θεωρούνται οριακές, ενώ πάνω από 250 μιλιγκράμ % αυξημένες. Ατομα που η χοληστερόλης τους ξεπερνάει τα 260 μιλιγκράμ %, έχουν 4 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν καρδιοπάθεια, απ' ό,τι άτομο με χοληστερόλη χαμηλότερη από 200 μιλιγράμ %. Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι:

• μιά ελάττωση της ολικής χοληστερόλης κατά 1% μειώνει τον κίνδυνο του εμφράγματος κατά 2%.
• μιά αύξηση κατά 1% της καλής χοληστερόλης,HDL, μειώνει τον κίνδυνο εμφράγματος κατά 3%.

Η χοληστερόλη μπορεί να μειωθεί με την κατάλληλη δίαιτα και άν είναι αναγκαίο με τη χρήση ειδικών φαρμάκων. Η καλή χοληστερόλη μπορεί να αυξηθεί επίσης με την κατάλληλη διαίτα και τη σωματική άσκηση. Η κατάλληλη διαίτα για τη μείωση της χοληστερόλης και τη διατήρησή της στα φυσιολογικά επίπεδα, περιλαμβάνει τα εξής:

• καθημερινή κατανάλωση φρούτων και λαχανικών
• συχνή κατανάλωση ψαριού, κοτόπουλου, και σπανιότερα άπαχου μοσχαριού
• όσο το δυνατόν λιγότερη κατανάλωση χοιρινού, αρνιού, κατσικιού, βοδινού
• κατανάλωση άπαχου γάλακτος και γιαουρτιού
• περιορισμένη κατανάλωση τυριού
• περιορισμένη κατανάλωση γλυκών, παγωτών και ζάχαρης
• χρησιμοποίση ελαιολάδου στο μαγείρεμα, και όχι βουτύτου ή μαργαρίνης
• μικρή κατανάλωση αυγών, μέχρι 3 την εβδομάδα.

Και μην ξεχνάτε ότι εκτός από την κατάλληλη διατροφή, το κανονικό σωματικό βάρος και η σωματική άσκηση βοηθάνε να διατηρηθεί η χοληστερόλη σε φυσιολογικά επίπεδα.

Από zabouraki @ Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2007 1:29 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: χοληστερινης , ελεγχος

Παχυσαρκία είναι η υπερβολική συσσώρευση λίπους, κυρίως κάτω από το δέρμα, το υποδόριο λίπος όπως λέγεται, αλλά και σε διάφορα άλλα όργανα του σώματος. Σε φυσιολογικούς ενήλικες το λίπος του σώματος κυμαίνεται από 12% έως 20% του συνολικού βάρους. Ενας απλός τρόπος για τη μέτρηση της παχυσαρκίας είναι ο υπολογισμός του Δείκτη Μάζας Σώματος. Ο δείκτης αυτός υπολογίζεται όταν διαρέσουμε το βάρος του σώματος, σε κιλά, διά του τετραγώνου του αναστήματος, σε μέτρα. Παραδείγματος χάριν αν ένα άτομο είναι 70 κιλά και έχει ύψος 1,70 μέτρα, ο δείκτης μάζας σωματός του υπολογίζεται διαιρώντας το 70 διά του 1,70 στο τετράγωνο. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα ο δείκτης μάζας σώματος είναι 70 διά 2,9, ίσον με 24. Οταν ο δείκτης μάζας σώματος κυμαίνεται μεταξύ 20 και 25 είναι φυσιολογικός, όταν κυμαίνεται μεταξύ 26 και 30 έχουμε α' βαθμού παχυσαρκία, μεταξύ 31-40, β' βαθμού παχυσαρκία και μεταξύ 41 και 50 γ' βαθμού παχυσαρκία. Ο δείκτης αφορά ενήλικες, άνδρες και γυναίκες.

Οσον αφορά τα αίτια της παχυσαρκίας, το πιο συνηθισμένο είναι η προσληψη με το φαγητό μεγαλύτερου αριθμού θερμίδων, απ'αυτές που χρειάζεται το άτομο για τις ημερήσιες ανάγκες του. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις η παχυσαρκία μπορεί να οφείλεται σε δυσλειτουργία ορισμένων ενδοκρινών αδένων.

Οι θερμιδικές ανάγκες ενός ατόμου ποικίλλουν ανάλογα με την ηλικία το φύλο, το επάγγελμα και τον τρόπο ζωής. Ετσι ένας άνδρας ηλικίας 25-50 ετών χρειάζεται κατά μέσο όρο περίπου 2700 θερμίδες καθημερινά, ενώ μιά γυναίκα της ίδιας ηλικίας περίπου 2000 θερμίδες.

Η παχυσαρκία αυξάνει κυρίως τον κίνδυνο για υπέρταση και σακχαρώδη διαβήτη, και μέσω αυτών τον κίνδυνο για καρδιοπάθειες και εγκεφαλικά επεισόδια. Ετσι ένα άτομο με βάρος 45% πάνω από το φυσιολογικό έχει 30 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να πάθει σακχαρώδη διαβήτη, απ'ότι ένα άτομο με φυσιολογικό βάρος.

Οι παχύσαρκες γυναίκες έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού και καρκίνου του ενδομητρίου. Οι οστεοαρθρίτιδες, οι θρομβοφλεβιτιδες, και οι παθήσεις της χοληδόχου κύστης είναι πιο συχνές στα παχύσαρκα άτομα. Επίσης η παχυσαρκία μπορεί να δημιουργήσει ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα.

Η πρόληψη της παχυσαρκίας γίνεται με την εφαρμογή ορισμένων πολύ απλών κανόνων υγιεινής διατροφής και τη συχνή σωματική άσκηση. Στην πραγματικότητα οι κανόνες αυτοί βοηθούν αποφασιστικά και στην πρόληψη ενός μεγάλου φάσματος χρονίων παθήσεων.

Οι κανόνες υγιεινής διατροφής συνοψίζονται στα εξής:

• Τρώτε τρία κανονικά γεύματα κάθε μέρα
• Τρώτε πολλά φρούτα, λαχανικά και όσπρια
• Τρώτε συχνά ψάρι και κοτόπουλο και σπανιότερα άλλα κρέατα
• Αποφεύγετε τα ζωικά λίπη, βούτυρα, κρέμες, και τις μαργαρίνες.
• Προτιμάτε το ελαιόλαδο, αλλά με μέτρο
• Προτιμάτε το αποβουτυρωμένο γάλα και γιαούρτι, απ' ό,τι το πλήρες
• Περιορίστε τα αναψυκτικά με ζάχαρη
• Περιορίστε τα οινοπνευματώση ποτά, μην καταναλώνετε πάνω από 2-3 ποτήρια κρασί ή αλλο αλκοολοούχο ποτό την ημέρα
• Αποφεύγετε την πολλή ζάχαρη, τα πολλά γλυκά και παγωτά
• Αποφεύγετε τα αλλαντικά.

Η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας βασίζεται και αυτή στον συνδυασμό της κατάλληλης δίαιτας και της σωματικής άσκησης.

Η απώλεια του σωματικού βάρους πρέπει να γίνεται σταδιακά και να αποφεύγονται οι μεγάλες αυξομειώσεις βάρους, που ίσως είναι πιο επικίνδυνες για την υγεία, από την ίδια την παχυσαρκία. Ο ιδανικός ρυθμός απώλειας βάρους σε μια δίαιτα είναι μισό με ένα κιλό την εβδομάδα. Πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί σε δίαιτες που υπόσχονται απότομη μείωση του βάρους. Επίσης πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας οτι οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν δίαιτες με χαμηλή ποιότητα θρεπτικών συστατικών για 2-3 εβδομάδες, χωρίς να υποστούν σοβαρές βλάβες στην υγείας τους. Οι παρατεταμένες δίαιτες που παρέχουν λιγότερες απο 1000 θερμίδες την ημέρα, πρέπει να εφαρμόζονται μόνο κάτω απο ιατρική επίβλεψη. Ο γιατρός ή ο διαιτολόγος μπορούν να εκτιμήσουν όλες τις παραμέτρους που πιθανόν να σχετίζονται με την παχυσαρκία, όπως αυξημένη χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, υπέρταση, ενδοκρινολογικά προβλήματα, και να καθορίσουν τη θεραπεία εκλογής.

Εκείνο βέβαια που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να διατηρήσουμε το σωστό βάρος μετά το τέλος της δίαιτας, υιοθετώντας τις κατάλληλες διατροφικές συνήθειες. Αυτό άλλωστε είναι και το δυσκολότερο, γιατί τα κιλά εύκολα χάνονται και εύκολα ξανακερδίζονται.

Οι φαρμακευτικές και χειρουργικές μέθοδοι που έχουν εφαρμοστεί για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας πρέπει να αντιμετωπίζονται με μεγάλη επιφύλαξη, αφορούν άτομα με

Από zabouraki @ Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2007 1:28 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: αντιμετωπιση παχυσαρκιας

Η παχυσαρκία, είναι ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα που συχνά αποτελεί πηγή μεγάλης απογοήτευσης για όσους επιχειρούν να το αντιμετωπίσουν.

Στη σκέψη όλων των παχύσαρκων ατόμων η απόκτηση περιττού σωματικού βάρους φαίνεται εύκολη υπόθεση, σε αντίθεση με την απώλεια που φαίνεται σχεδόν αδύνατη.

Οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν, οτι υπάρχει παχυσαρκία, όταν το σωματικό βάρος του ατόμου υπερβαίνει κατά 20% - 30% το ιδανικό βάρος για το φύλλο και την ηλικία του ατόμου αυτού.

Η αδυναμία καθορισμού μιάς αιτίας της παχυσαρκίας εξηγεί εν μέρει τουλάχιστον γιατί είναι τόσο δύσκολη η θεραπεία της.

Παρά την πληθώρα στοιχείων που δείχνουν οτι οι δίαιτες συχνά δεν είναι αποτελεσματικές εξακολουθούν να παραμένουν το κύριο μέσο της παχυσαρκίας.

Για να είναι ασφαλείς οι δίαιτες, πρέπει να καλύπτουν τις ανάγκες του οργανισμού σε θρεπτικά, να προλαμβάνουν την απώλεια σωματικής πρωτεϊνης και άλλες επιπλοκές απο τη χαμηλή πρόσληψη τροφής. Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν τις δίαιτες με χαμηλή ποιότητα θρεπτικών συστατικών για 2 - 3 εβδομάδες χωρίς να υποστούν μόνιμες βλάβες στην υγεία τους. Οι παρατεταμένες δίαιτες πέραν των 3 εβδομάδων προκαλούν υποσιτισμό και δεν συνιστώνται. Ακόμη και οι υγιείς άνθρωποι που νηστεύουν ή ακολουθούν δίαιτες που παρέχουν λιγότερο απο 1000 kcal την ημέρα πρέπει να το επιχειρούν μόνο κάτω απο ιατρική επίβλεψη.

Προκειμένου να ρυθμίσει κανείς το βάρος του, πρέπει κατ' αρχήν να επισκεφτεί το γιατρό του για να εκτιμηθούν οι παράμετροι εκείνες που θα του παρέχουν ασφάλεια στους χειρισμούς. Πολλές φορές η παχυσαρκία μπορεί να συνυπάρχει με αυξημένη χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, αυξημένη πίεση ή ενδοκρινολογικά προβλήματα. Επίσης ενδέχεται να συνυπάρχει με λιπώδη διήθηση ή και αναιμία. Η ιατρική εκτίμηση θα καθορίσει και τη θεραπεία εκλογής η οποία μπορεί να είναι διαιτητική, φαρμακευτική, χειρουργική ή μικτή εαν πρόκειται και για την ρύθμιση ασθενειών που ενδέχεται όπως προαναφέρθηκε να συνυπάρχουν.

Οι πληροφορίες που έχουμε στη διάθεση μας σχετικά με τους κινδύνους απο ανεξέλεγκτους χειρισμούς για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, πρέπει να αποτρέπουν χειρισμούς που δεν παρέχουν ασφάλεια. Γι' αυτό σήμερα, η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας πρέπει να γίνεται ύστερα απο ιατρική διερεύνηση, σχεδιασμό απο εξειδικευμένο διαιτολόγο της κατάλληλης διαιτητικής αγωγής, που θα παρέχει:

• Επαρκή ποσότητα θρεπτικών ουσιών
• Εξασφάλιση βαθμιαίας απώλειας βάρους
• Διατήρηση αποθεμάτων πρωτεϊνης και
• Υποστήριξη για τροποποίηση της διατροφικής συμπεριφοράς

Επίσης αναγκαία είναι η ψυχολογική ενίσχυση καθώς και η μεταθεραπευτική φροντίδα. Αναγκαία είναι η παρακολούθηση των παραγόντων κινδύνου σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Ενας συνδυασμός δίαιτας και φυσικής άσκησης μπορεί να αποδειχθεί οτι είναι η αποτελεσματικότερη και ασφαλέστερη μέθοδος κατά της παχυσαρκίας.

Από zabouraki @ Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2007 1:27 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: παχυσαρκια

Ο ιός του AIDS που ονομάζεται και ιός HIV ή ιός της ανθρώπινης ανοσολογικής ανεπάρκειας, μολύνοντας τον ανθρώπινο οργανισμό, καταστρέφει σταδιακά το αμυντικό ή ανοσοποιητικό σύστημα με αποτέλεσμα να τον αφήνει εκτεθειμένο σε βαρειές λοιμώξεις ή διάφορες μορφές καρκίνου.

Από το 1981 που πρωτοεμφανίστηκε ο ιός έως σήμερα, επιστήμονες σ' όλο τον κόσμο αγωνίζονται εντατικά κατά του AIDS. Γνωρίζουμε πολλά για τον ιό και είναι απολύτως γνωστό το πως προκαλείται και πως προλαμβάνεται η μόλυνση.

Δυστυχώς δεν έχει ακόμη παρασκευαστεί εμβόλιο και δεν υπάρχει θεραπεία αποτελεσματική για τη νόσο. Ομως, πολλές από τις εκδηλώσεις της λοίμωξης αντιμετωπίζονται, και οι φορείς της νόσου εμφανίζουν τα συμπτώματα της ασθένειας πολλά χρόνια μετά τη μόλυνσή τους. Ακόμα, η επιβίωση των ασθενών με AIDS, με τη χρήση φαρμάκων όπως το ΑΖΤ, έχει παραταθεί και έχει καλυτερεύσει η ποιότητα της ζωής τους.

Το AIDS δεν περιορίζεται σε κάποιο συγκεκριμένο σύστημα του οργανισμού. Μπορεί να εκδηλωθεί με πολλές μορφές και οι άρρωστοι αντιμετωπίζονται ανάλογα με την κλινική εικόνα που παρουσιάζουν.

Ο ιός, μολύνοντας τον άνθρωπο, τον καθιστά φορέα για όλη του τη ζωή. Ο φορέας δεν παρουσιάζει συμπτώματα και είναι άτομο ικανό για κοινωνική δραστηριότητα έχοντας κάθε δικαίωμα να συνεχίσει την επαγγελματική και κοινωνική του ζωή ανάμεσά μας. Οι φορείς, όπως και οι ασθενείς, μπορούν να μεταδώσουν τον ιό στους άλλους, με τρεις συγκεκριμένους τρόπους:

1. Με τη σεξουαλική επαφή (κολπική, πρωκτική ή στοματική) τόσο μεταξύ ατόμων του αντιθέτου φύλου, όσο και μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου.
2. Με το αίμα, όταν αίμα μολυσμένου ατόμου εισέλθει στην κυκλοφορία του αίματος του άλλου.
3. Από τη μολυσματική μητέρα στο νεογνό κατά την κύηση, τον τοκετό και τον θηλασμό.

Δηλαδή, ο ιός του AIDS μεταδίδεται με το αίμα, το σπέρμα, τα κολπικά υγρά και το μητρικό γάλα.

Το αίμα που χρησιμοποείται για μετάγγιση από το 1985 ελέγχεται και στη χώρα μας πολύ προσεκτικά για τον ιό του AIDS. Ετσι σήμερα, πρακτικά, μόνον στις χώρες του Τρίτου Κόσμου υπάρχει δυνατότητα μετάδοσης του ιού από το προς μετάγγιση αίμα.

Ο ιός του AIDS δεν μεταδίδεται με την καθημερινή επαφή, ούτε με τα βιολογικά υγρά όπως σίαλος, δάκρυα κλπ. Δεν μεταδίδεται με την κοινή χρήση αντικειμένων, από τις τουαλέτες ή τα έντομα. Γενικά, δεν υπάρχει κίνδυνος μόλυνσης κατά την κοινή οικογενειακή, σχολική, εργασιακή ή αθλητική συμβίωση με φορείς του ιού του AIDS. Ο ιός του AIDS ζει ελάχιστα στον αέρα και στο νερό και καταστρέφεται πολύ εύκολα με κοινά απολυμαντικά ή καθαριστικά μέσα, όπως το οινόπνευμα ή αραιό διάλυμα χλωρίνης.

Η προφύλαξη από τη μόλυνση με τον ιό του AIDS, ελαττώνει ή εξαφανίζει τον κίνδυνο μετάδοσης και αποτελεί προσωπική ευθύνη του καθενός.

Ετσι, όποιος δεν απέχει από τις σεξουαλικές σχέσεις και δεν διατηρεί μακροχρόνια σταθερή και αμοιβαία πιστή ερωτική σχέση με έναν αποκλειστικά σύντροφο που δεν έχει μολυνθεί από τον ιό, πρέπει σε κάθε σεξουαλική επαφή να χρησιμοποιεί προφυλακτικό. Ο περιορισμός του αριθμού των διαφορετικών ερωτικών συντρόφων και η αποφυγή των ευκαιριακών σεξουαλικών σχέσεων είναι αυτονόητο ότι μειώνουν τον κίνδυνο.

Τα προφυλακτικά είναι αποτελεσματικά όταν χρησιμοποιούνται από την αρχή της ερωτικής πράξης, όταν είναι ακέραια και καλής ποιότητας, όταν σε αυτά αναγράφεται η ημερομηνία λήξης τους και δεν έχουν εκτεθεί για πολύ καιρό στο φως ή στη ζέστη.

Σαν μέτρο προφύλαξης πρέπει να αποφεύγεται η χρήση μεταχειρισμένων συρίγγων από τους χρήστες ενδοφλεβίων ουσιών και οι τραυματισμοί από χρησιμοποιημένα αιχμηρά αντικείμενα που έχουν μολυνθεί. (π.χ. για τατουάζ ή τρύπημα αυτιών).

Ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει εάν έχει μολυνθεί με τον ιό του AIDS, κάνοντας το τεστ αντισωμάτων του ιού, στο αίμα. Απαιτούνται συνήθως 2 ή 3 μήνες από τη στιγμή που κάποιος μολύνθηκε έως τη στιγμή που αντισώματα μπορούν να ανιχνευθούν στο αίμα, αν και το μολυσμένο άτομο μπορεί να μεταδώσει τον ιό σ΄αυτό το χρονικό διάστημα. Εάν κάποιος πιστεύει ότι έχει μολυνθεί πρέπει να περιμένει 2 έως 3 μήνες πριν κάνει το τεστ. Θετικό αποτέλεσμα δε σημαίνει ότι κάποιος έχει AIDS μόνο ότι μολύνθηκε από τον ιό του AIDS. Το τεστ δεν μπορεί να προσδιορίσει εάν και πότε κάποιος θα εκδηλώσει την ασθένεια. Το αρνητικό αποτέλεσμα δεν προφυλάσσει κάποιον από μελοντική λοίμωξη. Η εξέταση γίνεται εμπιστευτικά και δωρεάν στα κέντρα Αναφοράς και Ελέγχου του AIDS, σε όλα τα μεγάλα νοσοκομεία και τις κλινικές της χώρας.

Η άγνοια για το AIDS προκαλεί πανικό. Η ελλειπής ενημέρωση μας κάνει να ξεχνάμε το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Οταν η κοινωνία είναι απορριπτική προς τους φορείς και του ασθενείς με AIDS, αυτοί προτιμούν να μην καταφεύγουν στο γιατρό, να κρύβουν τη μόλυνσή τους φοβούμενοι τον κοινωνικό αποκλεισμό. Είναι απαραίτητο, ο φορέας να μπορεί να υπολογίζει στη συμπαράσταση και βοήθεια των συνανθρώπων του. Η συμπαράσταση αυτή, όχι μόνο δε μας εκθέτει σε κίνδυνο αλλά συμβάλλει στον περιορισμό της εξάπλωσης της νόσου.

• Για το AIDS δεν πρέπει να ξεχνάς:
• Το να έχεις σεξουαλικές σχέσεις με κάποιον, ουσιαστικά σημαίνει ότι έχεις σεξουαλικές σχέσεις με όλους τους προηγούμενους ερωτικούς συντρόφους του
• Οι περισσότεροι φορείς του ιού του ΑΙDS παραμένουν απολύτως υγιείς για αρκετά χρόνια
• Ο καθένας μπορεί να έχει μολυνθεί από τον ιό του AIDS και να μην το γνωρίζει
• Μην διακινδυνεύεις αποδεχόμενος σεξουαλικές επαφές χωρίς προφυλάξεις.

Από zabouraki @ Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2007 1:26 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: aids

Η αρτηριακή πίεση είναι η πίεση που έχει το αίμα μέσα στις αρτηρίες. Εκφράζεται με δύο αριθμούς, π.χ. 12 και 8. Οι αριθμοί αυτοί αντιστοιχούν σε 120 και 80 χιλιοστόμετρα ή μιλιμέτρ υδραργύρου, που αποτελεί τη διεθνή μονάδα μέτρησης της πίεσης. Ο μεγαλύτερος αριθμός αντιστοιχεί στην πίεση του αίματος στις αρτηρίες όταν η καρδιά συστέλλεται και αδειάζει το αίμα. Η πίεση αυτή ονομάζεται συστολική πίεση. Ο δεύτερος αριθμός αντιστοιχεί στην πίεση του αίματος όταν η καρδιά διαστέλλεται και ξαναγεμίζει με αίμα και ονομάζεται διαστολική πίεση.

Η υπέρταση είναι μιά κατάσταση στην οποία η αρτηριακή πίεση είναι αυξημένη. Ενα άτομο θεωρείται υπερτασικό όταν η συστολική του πίεση είναι πάνω από 16 και η διαστολική του πίεση πάνω από 9 1/2. Και το ένα από τα δύο να συμβαίνει, πάλι το άτομο θα χαρακτηρισθεί ως υπερτασικό.

Οταν η συστολική πίεση κυμαίνεται στα επίπεδα των 14 με 16 και η διαστολική στα επίπεδα των 8 1/2 - 9 1/2 η πίεση θεωρείται οριακή. Κάτω από αυτά τα επίπεδα η αρτηριακή πίεση είναι φυσιολογική.

Η υπέρταση αποτελεί ένα σημαντικό κίνδυνο για την υγεία. Από την υπέρταση κινδυνεύουν κυρίως η καρδιά, ο εγκέφαλος και τα νεφρά.

Η λειτουργία της καρδιάς δυσκολεύεται στα άτομα εκείνα που έχουν υψηλή πίεση, με αποτέλεσμα την κόπωση του ζωτικού αυτού οργάνου, και την εμφάνιση καρδιακής ανεπάρκειας. Επίσης η υψηλή πίεση ευνοεί την εναπόθεση λίπους στα τοιχώματα των στεφανιαίων αγγείων, που αιματώνουν την καρδιά. Ετσι αυξάνει ο κίνδυνος στεφανιαίας νόσου και εμφράγματος. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι ο κίνδυνος εμφάνισης καρδιοπάθειας σε άτομα με αρητριακή πίεση πάνω από 160 μιλιμέτρ υδραργύρου είναι 2,3 φορές μεγαλύτερος, απ'ότι σε άτομα με αρτηριακή πίεση κάτω από 14.

H βλάβη που προκαλείται στα αγγεία του εγκεφάλου μπορεί να γίνει η αιτία ενός εγκεφαλικού επεισοδίου ή μιάς σταδιακής καταστροφής των κυττάρων του εγκεφάλου με πολύ σημαντικές συνέπειες για την σωματική και ψυχική υγεία.

Η υπέρταση μπορεί επίσης να προκαλέσει και βλάβη στις νεφρικές αρτηρίες, με συνέπεια τη σταδιακή καταστροφή των νεφρών και τη νεφρική ανεπάρκεια.

Υπάρχουν παράγοντες που δημιουργούν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσει ένα άτομο υπέρταση. Οι παράγοντες αυτοί είναι η παχυσαρκία, η αυξημένη κατανάλωση αλατιού, το αλκοόλ, η καθιστική ζωή, καθώς και η κληρονομικότητα. Επίσης ο κίνδυνος της υπέρτασης αυξάνει με την ηλικία και ιδίως μετά τα 50 χρόνια.

Mε εξαίρεση λοιπόν την ηλικία και την κληρονομικότητα, τους υπόλοιπους παράγοντες μπορούμε να τους ελέγξουμε σχετικά εύκολα, και έτσι να προλάβουμε την εμφάνιση της υπέρτασης.

Παρ'όλα όσα νομίζει ο περισσότερος κόσμος, η υπέρταση συνήθως δεν έχει συμπτώματα. Την ανακαλύπτουμε συχνά μετά από μετρήσεις που έγιναν τυχαία. Μερικές φορές πάντως μπορεί να υπάρχουν κάποια συμπτώματα, όπως βούισμα στα αυτιά, πρωινοί πονοκέφαλοι, ζαλάδες κλπ. Συνήθως όμως τέτοια συμπτώματα είναι άχετα με την υπέρταση και μπορεί να οφείλονται σε άλλους λόγους.

Εχει μεγάλη σημασία λοιπόν να μετράμε τακτικά την πίεση μας ανεξάρτητα από την παρουσία συμπτωμάτων. Μετά την ηλικία των 30 ετών, όλοι πρέπει να μετράμε την πίεση μας τουλάχιστον μία φορά το χρόνο.

Η έγκαιρη διάγνωση της υπέρτασης έχει μεγάλη σημασία.

Σε περίπτωση που διαπιστώνεται σε ένα άτομο υψηλή αρτηριακή πίεση, έχει μεγάλη σημασία η επαναφορά και διατήρησή της πίεσης στα φυσιολογικά επίπεδα.

Η θεραπεία της υπέρτασης έχει σαν στόχο να φέρει την αρτηριακή πίεση στα φυσιολογικά επίπεδα μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο των επιπλοκών. Αυτό γίνεται συνήθως σχετικά εύκολα εάν ακολουθήσουμε την σωστή αγωγή. Ο στόχος μας είναι ο περιορισμός της αρτηριακής πίεσης σε επίπεδα κάτω από 14 για τη συστολική και κάτω από 9 για τη διαστολική.

Υπάρχουν δύο τύποι αντιυπερτασικής αγωγής, η φαρμακευτική και η μη φαρμακευτική. Η μη φαρμακευτική συνίσταται κυρίως σε κατάλληλη δίαιτα η οποία δεν περιλαμβάνει καθόλου αλάτι, στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, τη μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ και την αύξηση της σωματικής άσκησης.

Σε ότι αφορά την φαρμακευτική αγωγή, η επιλογή του κατάλληλου φαρμάκου και της σωστής δοσολογίας πρέπει να γίνεται πάντοτε από το γιατρό. Η φαρμακευτική αγωγή πρέπει να εφαρμόζεται σταθερά και να μην αλλάζει ή να διακόπτεται χωρίς ιατρική συμβουλή.

Τέλος τα υπερτασικά άτομα, θα πρέπει να ελέγχουν τη χοληστερίνη και το σάκχαρο αίματος και να μη καπνίζουν, μία που οι παράγοντες αυτοί επιδεινώνουν σημαντικά τις συνέπειες της υπέρτασης.

Από zabouraki @ Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2007 1:24 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: υπερτασης , αρτηριακης , ελεγχος

Η στεφανιαία νόσος ή ισχαιμική καρδιοπάθεια, είναι μιά συχνή και σοβαρή πάθηση της καρδιάς. Οφείλεται σε σκλήρυνση και στένωση των στεφανιαίων αγγείων, τα οποία διοχετεύουν αίμα στον καρδιακό μυ.

Μπορεί να εκδηλωθεί είτε με τη μορφή της στηθάγχης, είτε με τη μορφή εμφράγματος.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις η στεφανιαία νόσος προκαλείται από τη σταδιακή δημιουργία της λεγόμενης αθηρωματικής πλάκας με την εναπόθεση λιπαρών ουσιών στο εσωτερικό τοίχωμα των στεφανιαίων αγγείων. Η στένωση των στεφανιαίων αρτηριών οφείλεται ακριβώς στην δημιουργία αυτής της θηρωματικής πλάκας. Η πλήρης απόφραξη μιάς στεφανιαίας αρτηρίας προκαλεί το έμφραγμα του μυοκαρδίου, που συχνά οδηγεί άμεσα σε θάνατο.

Σήμερα γνωρίζουμε τους πιο σημαντικούς παράγοντες που ευνούν την εμφάνιση της στεφανιαίας νόσου. Οι παράγοντες αυτοί, που ονομάζονται και παράγοντες κινδύνου, είναι:

• το κάπνισμα
• η υπερχοληστερολαιμία, δηλαδή τα αυξημένα επίπεδα χοληστερόλης ή κοινής χοληστερίνης στο αίμα
• η υπέρταση
• ο σακχαρώδης διαβήτης και
• η καθιστική ζωή

Το κάπνισμα αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για έμφραγμα του μυοκαρδίου και αιφνίδιο θάνατο. Η στεφανιαία νόσος είναι 4 φορές ποιό συχνή στους καπνιστές 15 τσιγάρων ημερησίως και πάνω, απ'ότι στους μη- καπνιστές.

Οσο για τη χοληστερόλη, όσο αυξάνονται τα επίπεδά της στο αίμα, τόσο αυξάνει και ο κίνδυνος εμφάνισης ισχαιμικής καρδιοπάθειας. Ο κίνδυνος αυτός είναι 4 φορές μεγαλύτερος στα άτομα που η χοληστερόλη τους ξεπερνάει τα 260 μιλιγκράμ τοις 100, σε σχέση με τα άτομα που έχουν χοληστερόλη χαμηλότερη από 200 μιλιγκράμ τοις 100.

Σε ότι αφορά την αρτηριακή πίεση, ο κίνδυνος εμφάνισης στεφανιαίας νόσου σε άτομα που η συστολική τους πίεση είναι πάνω από 16 είναι 2,3 φορές μεγαλύτερος, απ'ότι σε άτομα που βρίσκονται σε επίπεδα χαμηλότερα από 14.

Ο σακχαρώδης διαβήτης διπλασιάζει την συχνότητα της ισχαιμικής καρδιοπάθειας.

Τέλος η καθιστική ζωή αποτελει έναν επιπρόσθετο παράγοντα κινδύνου.

Κάθε ένας από τους παράγοντες που αναφέρθηκαν μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση στεφανιαίας νόσου, όμως ο συνδυασμός δύο ή περισσοτέρων από αυτούς τους παράγοντες είναι πολύ πιο επικίνδυνος.

Επίσης κάποιο ρόλο φαίνεται να παίζει και η κληρονομικότητα, ενώ οι άνδρες έχουν γενικά μεγαλύτερη προδιάθεση στην εμφάνιση της νόσου απ'ότι οι γυναίκες.

H πρόληψη της στεφανιαίας νόσου βασίζεται στον έλεγχο των παραγόντων κινδύνου που αναφέρθηκαν. Σημαντικό ρόλο παίζει η υγιεινή διατροφή και η σωματική άσκηση. Οταν η καθημερινή διατροφή βασίζεται κυρίως σε λαχανικά, φρούτα, δημητριακά, ψάρι και πουλερικά και λιγότερο σε κόκκινο κρέας, αλλαντικά και γαλακτοκομικά, ο κίνδυνος να εμφανίσει ένα άτομο υψηλά επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα μειώνεται κατά πολύ.

Η διατήρηση του φυσιολογικού βάρους και η αποφυγή της παχυσαρκίας προστατεύει και από την υψηλή χοληστερόλη, και από την υπέρταση και από την εμφάνιση σακχαρώδη διαβήτη. Την ίδια προστατευτική δράση ασκεί και η καθημερινή σωματική άσκηση. Επίσης η διακοπή του καπνίσματος, ή καλύτερα η εξ αρχής αποφυγή της καπνιστικής συνήθειας είναι ένας πολύ ισχυρός προστατευτικός παράγοντας απέναντι στην στεφανιαία νόσο.

Λόγω της μεγάλης σημασίας της χοληστερόλης, της υπέρτασης και του σακχαρώδη διαβήτη στην εμφάνιση της στεφανιαίας νόσου, αλλά και άλλων παθήσεων, θεωρείται σήμερα σημαντικό να ελέγχονται συστηματικά οι παράγοντες αυτοι σε όλους τους ενήλικες και των δύο φύλων, με περιοδικές προληπτικές εξετάσεις. Ετσι μπορούμε να ανακαλύψουμε έγκαιρα τους παράγοντες αυτούς και να τους αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά με την κατάλληλη δίαιτα και σε ορισμένες περιπτώσεις και με φαρμακευτική αγωγή.

Ο έλεγχος των παραγόντων κινδύνου που αναφέρθηκαν, έχει μεγάλη σημασία όχι μόνο στα άτομα που δεν έχουν αναπτύξει ακόμη την στεφανιαία νόσο, αλλά και στα άτομα που ήδη πάσχουν απο αυτήν, ακόμη και σε όσους έχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση (by pass). Ελέγχοντας τους παράγοντες αυτούς μειώνουμε σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης επιπλοκών της νόσου και κυρίως τον κίνδυνο εκδήλωσης ενός εμφράγματος του μυοκαρδίου.

Από zabouraki @ Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2007 1:23 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: νοσου , στεφανιαιας , πρόληψη

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι μία νόσος που θεραπεύεται. Πάνω απο το 80% των γυναικών στις οποίες ο καρκίνος διαγνώστηκε σε ένα πρώϊμο στάδιο θεραπεύονται πλήρως.

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας συνδέεται με τη σεξουαλική συμπεριφορά. Η νόσος σχετίζεται με έναν ιό, που μπορεί να μεταδοθεί κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής. Ετσι όσο περισσότερους σεξουαλικούς συντρόφους έχει μία γυναίκα, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να της μεταδοθεί ο ιός. Η έναρξη της σεξουαλικής επαφής σε μικρή ηλικία, πρίν την πλήρη ανάπτυξη του τραχήλου της μήτρας, μπορεί επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου. Βέβαια η σεξουαλική συμπεριφορά αποτελεί ένα μέρος του πιθανού κινδύνου. Είναι πολύ πιθανόν να παρεμβαίνουν στην αιτιολογία του και άλλοι παράγοντες.

Το κάπνισμα επίσης αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

Για να μειώσετε τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και για να ανακαλύψετε έγκαιρα έναν όγκο που μόλις έχει αρχίσει να δημιουργείται:

• Χρησιμοποιείστε αντισυλληπτικές μεθόδους που προστατεύουν, όπως είναι το διάφραγμα ή το ανδρικό προφυλακτικό και το γυναικείο προφυλακτικό που εμποδίζουν την μετάδοση ιών και μικροβίων κατά την ερωτική επαφή.
• Κάντε σε τακτά χρονικά διαστήματα το τέστ Παπανικολάου, ιδίως αν βρίσκεστε στην ηλικία μεταξύ 20 και 70 ετών. Με το τέστ Παπανικολάου μπορεί να διαγνωστεί ένας καρκίνος σε πολύ πρώϊμο στάδιο, και να ανακαλυφθούν κύτταρα που μπορεί αργότερα να μετατραπούν σε καρκινικά. Το τέστ Παπανικολάου είναι μία απλή εξέταση, κατά την οποία ο γιατρός με μία μικρή σπάτουλα που περνάει μέσα απο τον κόλπο παίρνει κύτταρα απο τον τράχηλο της μήτρας. Η εξέταση είναι ανώδυνη και διαρκεί μόλις λίγα λεπτά. Το τέστ Παπανικολάου συνιστάται σε όλες τις γυναίκες που έχουν σεξουαλικές επαφές. Το πρώτο τέστ γίνεται γύρω στην ηλικία των 20 ετών ή και νωρίτερα αν η σεξουαλική ζωή της γυναίκας έχει αρχίσει ήδη νωρίτερα. Το τέστ επαναλαμβάνεται ένα χρόνο αργότερα και αν είναι αρνητικό επαναλαμβάνεται μια φορά κάθε ένα χρόνο μέχρι την ηλικία των 70 ετών. Στην Ελλάδα, περίπου 1.000 γυναίκες κάθε χρόνο εμφανίζουν καρκίνο του τραχήλου της μήτρας και του ενδομητρίου, και οι περισσότερες απο αυτές δεν είχαν κάνει ποτέ τέστ Παπανικολάου.

Από zabouraki @ Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2007 1:23 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: μήτρας , τραχήλου , καρκίνου , πρόληψη

Ο καρκίνος του μαστού είναι ο πιο συχνός καρκίνος στις γυναίκες. Στην Ελλάδα κάθε χρόνο έχουμε περίπου 1.500 νέες περιπτώσεις καρκίνου του μαστού. Οι παράγοντες που σχετίζονται με την εμφάνιση του καρκίνου του μαστού δεν έχουν πλήρως διευκρινιστεί, αν και πολλοί απ' αυτούς φαίνεται να σχετίζονται με τα επίπεδα των οιστρογόνων που είναι οι βασικές γυναικείες ορμόνες. Οι περισσότερες περιπτώσεις καρκίνου του μαστού εμφανίζονται σε γυναίκες ηλικίας άνω των 50 ετών, και είναι πιο συχνές σε γυναίκες με πρώϊμη έναρξη της έμμηνου ρύσεως, με καθυστερημένη εμμηνόπαυση, καθώς και σε γυναίκες που δεν έχουν παιδιά ή αποκτούν το πρώτο τους παιδί μετά την ηλικία των 35 ετών. Η παχυσαρκία σε γυναίκες που βρίσκονται στην εμμηνόπαυση, αποτελεί έναν παράγοντα κινδύνου, καθώς επίσης και η ύπαρξη συγγενούς πρώτου βαθμού (μητέρα, αδελφή) που εμφάνισε καρκίνο του μαστού πριν την εμμηνόπαυση της.

Η πρώϊμη ανίχνευση και διάγνωση του καρκίνου του μαστού επιτυγχάνεται κυρίως με την αυτοεξέταση των μαστών απο την γυναίκα, την ψηλάφιση των μαστών απο γιατρό ή άλλο επαγγελματία υγείας και τη μαστογραφία. Η ψηλάφιση του μαστού πρέπει να γίνεται από τη γυναίκα σε μηνιαία βάση, στην 10η μέρα του κύκλου με 1η την ημέρα έναρξης της περιόδου. Με την ψηλάφιση μπορεί να εντοπιστούν πολύ μικροί όγκοι. Οσο πιο συχνά και σε σταθερή βάση κάνει μία γυναίκα την ψηλάφιση των μαστών της τόσο αυξάνει η πιθανότητα ανακάλυψης όγκων σε πρωιμότερα στάδια.

Πώς θα κάνετε την αυτοεξέταση μαστού:

1. Βγάλτε τα ρούχα σας και σταθείτε μπροστά σε έναν καθρέφτη, σε ένα χώρο που φωτίζεται πάρα πολύ καλά. Σας θυμίζουμε οτι ο ένας μαστός μπορεί να είναι λίγο μεγαλύτερος απο τον άλλο.

2. Κοιτώντας τους μαστούς σας στον καθρέφτη ψάχνετε για:

• αλλαγές στο μέγεθος και των δύο μαστών
• αλλαγές στις θηλές
• αιμοραγία ή ροή υγρού απο τις θηλές
• ασυνήθιστο βαθούλωμα ή ρυτίδωση στο μαστό ή τη θηλή
• φλέβες που πετάνε περισσότερο απ' ό,τι συνήθως

4. Υψώστε τα χέρια σας σε ανάταση και παρατηρείστε τους μαστούς σας απ' όλες τις πλευρές. Κατεβάστε τα χέρια

5. Πιέστε ελαφρά τις θηλές για να δείτε μήπως βγαίνει υγρό ή αίμα

6. Ξαπλώστε άνετα στο κρεββάτι και βάλτε ένα μαξιλάρι κάτω απο το κεφάλι σας. Βάλτε επίσης ένα χαμηλό μαξιλάρι κάτω απο τον αριστερό σας ώμο

7. Σηκώστε το αριστερό σας χέρι και ακουμπήστε το στο μαξιλάρι πάνω απο το κεφάλι σας

8. Με το δεξί σας χέρι θα εξετάσετε τον αριστερό μαστό

9. Με δύο ή τρία δάκτυλα του δεξιού χεριού και πιέζοντας ελαφρά, εξετάστε κυκλικά όλο το μαστό και την θηλή, ξεκινώντας απο την περιφέρεια και προχωρώντας προς το κέντρο. Βεβαιωθήτε οτι έχετε ψηλαφίσει όλο το μαστό

10. Κατεβάστε το αριστερό χέρι παράλληλα με το σώμα και εξετάστε την αριστερή μασχάλη

11. Επαναλάβετε το ίδιο και με τον δεξιό μαστό

12. Επισκεφθήτε το γυναικολόγο σας σε τακτά χρονικά διαστήματα τουλάχιστον 1 φορά το χρόνο, τη 10η μέρα του κύκλου και ζητήστε του να εξετάσει τους μαστούς σας.

Η μαστογραφία μπορεί να ανακαλύψει όγκους σε πολύ πρώϊμα στάδια, κατά τα οποία η θεραπεία είναι πιο αποτελεσματική. Εχει βρεθεί οτι η μαστογραφία είναι πιο αποτελεσματική σε γυναίκες ανω των 49 ετών, που πρέπει να την κάνουν κάθε 2 με 3 χρόνια. Ομως όλες οι γυναίκες, στην ηλικία 35-40 ετών πρέπει να κάνουν μία μαστογραφία, την μαστογραφία αναφοράς όπως λέγεται, και που αποτελεί στοιχείο για μελλοντική σύγκριση. Η ακτινοβολία που δέχεται η γυναίκα κάνοντας μαστογραφία είναι πολύ μικρή και ο κίνδυνος απ' αυτή αμεληταίος.

Από zabouraki @ Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2007 1:22 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: μαστου , καρκίνου , πρόληψη

Στην Ελλάδα, ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί τον συχνότερο καρκίνο στους άνδρες και τον δεύτερο σε συχνότητα καρκίνο στις γυναίκες. Κάθε χρόνο περισσότερο από 3.000 άτομα προσβάλλονται απο καρκίνο του πνεύμονα. Η συχνότητα του αυξάνεται με ραγδαίο ρυθμό λόγω της αύξησης των καπνιστών τις τελευταίες δεκαετίες.

Το κάπνισμα αποτελεί τον κυριότερο αιτιολογικό παράγοντα του καρκίνου του πνεύμονα. Αλλοι αιτιολογικοί παράγοντες με μικρότερη αριθμιτική σημασία είναι η ιονίζουσα ακτινοβολία, ορισμένοι πολυκυκλικοί υδρογονάνθρακες, ο αμίαντος, το αρσενικό και διάφορα μέταλλα (χρώμιο, νικέλιο κλπ) - που όμως η έκθεση σε αυτούς έχει συνήθως επαγγελματικό χαρακτήρα (επαγγελματικοί καρκίνοι).

Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι 10 φορές συχνότερος στους καπνιστές απ' ό,τι στους μη-καπνιστές. Ο κίνδυνος αυξάνει όσο αυξάνει η ποσότητα και η διάρκεια του καπνίσματος και όσο μικρότερη είναι η ηλικία έναρξης, ενώ ελαττώνεται με τη διακοπή του καπνίσματος. Επίσης, η καθημερινή έκθεση των μη καπνιστών επί πολλά χρόνια στο κάπνισμα άλλων φαίνεται ότι επηρεάζει την αναπνευστική λειτουργία και αυξάνει την πιθανότητα προσβολής από καρκίνο του πνεύμονα.

Ο καρκίνος του πνεύμονα μπορεί να προληφθεί. Σχεδόν όλοι οι καρκίνοι του πνεύμονα οφείλονται στο κάπνισμα. Ετσι έχει μεγάλη σημασία ιδίως για τους νέους να μην αρχίσουν το κάπνισμα, εκθέτοντας έτσι τον οργανισμό τους σε ένα παράγοντα με σημαντικές βλαπτικές επιδράσεις για την υγεία τους. Επίσης είναι πολύ σημαντικό οι καπνιστές να σταματήσουν το κάπνισμα.

Από zabouraki @ Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2007 1:21 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: πνεύμονα , καρκίνος